Boushra Podcast: Beliefs Here and in the West

أنا كنت بعمل doctor show اسمه لحظات حرجة، وكنت بعمل فيه دور طبيبة، والمنتج كان أمريكي. بما إننا اتكلمنا عن نظرة الغرب أو الأجانب في حاجات ومعتقدات هم مش بيؤمنوا بيها زينا. حضرتك اتكلمت عن جزئية مهمة قوي، الإيمان، فكرة إن احنا نؤمن إن ربنا هو الشافي وإن احنا أسباب. يعني ربنا بيجعلنا أسباب، والتوفيق من عند الله.

احنا متعودين كدكاترة في مصر نقول إن شاء الله. الدكتور بيقول للمريض إن شاء الله، يعني طب هو هيخف يا دكتور؟ إن شاء الله. فكان المنتج الأمريكي ده مش فاهم ثقافتنا، ومش فاهم ليه بنلحق جملة إن شاء الله قبل أي رد على المريض ده واحنا بنمثل. فقال stop، ليه بتقولوا إن شاء الله؟ أنا عايز الموضوع يبقى مرتبط بشطارة الطبيب، يعني الرَّكّ على شطارة الدكتور، وشيلوا الـ line بتاع إن شاء الله.

فطبعا أنا خدته على جنب أقنع الـ mindset بتاعه، أو أقنع الفكر بتاعه، إن ده جزء من ثقافتنا. هو الموضوع لا هو تدين زائد ولا هو متأثر. بالظبط.

وفي فرق بين إن أنا أقول هو ربنا اللي هيشفي، وإن أنا ماعملش اللي عليا. ما هو أنا ما ينفعش أكون أول مرة مثلا أعمل العملية دي، مش فاهم فيها، مش عارف مضاعفاتها، وأقول ربنا. لا، ما أنا كده قصرت، فده غلط طبعا. احنا لازم نفرق ما بين الشقين، ما بين إن الدكتور بيعمل اللي عليه، وما بين إن ربنا هو اللي بيشفي. دي حاجة ودي حاجة تانية.

وفي أمريكا برضو، يعني مش كله ماشي بالواحد زائد واحد. لا، في ناس كتير في أمريكا برضو بيربطوا الموضوع بالطريقة دي.

هذا النص مُستخرج تلقائياً من الفيديو وقد يحتوي على أخطاء لغوية.

我当时在拍一部医疗剧，叫《危急时刻》，我在里面演一位女医生，制片人是美国人。既然我们聊到了西方人或者外国人怎么看待一些他们并不像我们这样相信的事情和信念。您刚才谈到一个非常重要的点，就是信仰，就是我们相信真主才是治愈者，而我们只是媒介。也就是说，真主让我们成为媒介，成功来自真主。

我们在埃及当医生，习惯说「如蒙主愿」。医生对病人说如蒙主愿，比如说，医生，他会好起来吗？如蒙主愿。所以这位美国制片人不理解我们的文化，也不理解为什么我们演戏的时候，回答病人之前总要加上「如蒙主愿」这句话。他就说停，你们为什么老说如蒙主愿？我希望这件事跟医生的本事挂钩，也就是重点放在医生水平高，把「如蒙主愿」那句台词去掉。

当然我就把他拉到一边，去说服他的 mindset，或者说去说服他的想法，让他明白这是我们文化的一部分。这既不是过度虔诚，也不是受了什么影响。完全正确。

我说真主是治愈者，和我不去尽自己的本分，这两者是有区别的。我不能说这是我第一次做这个手术，我不懂，我不知道它的并发症，然后我就说交给真主。不行，那样我就是失职了，那当然是错的。我们必须把两方面分开，一方面是医生尽自己的本分，另一方面是真主才是治愈的那一位。这是一回事，那是另一回事。

在美国也一样，并不是所有事情都是一加一等于二。不是的，美国也有很多人是这样看待这件事的。

本文字由视频音频自动生成并从阿拉伯语翻译，可能包含错误。

Я снималась в медицинском сериале под названием «Критические моменты», играла там врача, а продюсер был американец. Раз уж мы заговорили о том, как Запад или иностранцы смотрят на вещи и убеждения, в которые они не верят так, как мы. Вы затронули очень важный момент, веру, идею о том, что мы верим: исцеляет Бог, а мы лишь средство. То есть Бог делает нас средством, а успех от Бога.

Мы, врачи в Египте, привыкли говорить: если Бог даст. Врач говорит пациенту: если Бог даст. Ну то есть, доктор, он поправится? Если Бог даст. И вот этот американский продюсер не понимал нашу культуру и не понимал, почему мы добавляем фразу «если Бог даст» перед любым ответом пациенту, когда играем. И он сказал: стоп, почему вы говорите «если Бог даст»? Я хочу, чтобы это было связано с мастерством врача, то есть упор на то, какой врач умелый, а реплику «если Бог даст» уберите.

Я, конечно, отвела его в сторону, чтобы убедить его mindset, или убедить его образ мышления, что это часть нашей культуры. Дело не в чрезмерной религиозности и не в чьем-то влиянии. Именно так.

И есть разница между тем, чтобы сказать: исцелит Бог, и тем, чтобы не сделать то, что зависит от меня. Ведь не может быть так, что я, например, впервые делаю эту операцию, не разбираюсь в ней, не знаю ее осложнений, и говорю: на все воля Божья. Нет, так я недоработал, и это, конечно, неправильно. Мы должны разделять две стороны: врач делает то, что от него зависит, а исцеляет Бог. Это одно, а это совсем другое.

И в Америке тоже, ну то есть не все сводится к тому, что один плюс один. Нет, в Америке тоже много людей, которые смотрят на это так же.

Текст создан автоматически по аудиодорожке видео и переведён с арабского, возможны ошибки.

Je tournais une série médicale qui s'appelait Moments critiques, j'y jouais le rôle d'une médecin, et le producteur était américain. Puisqu'on a parlé du regard de l'Occident ou des étrangers sur des choses et des croyances auxquelles ils ne croient pas comme nous. Vous avez évoqué un point très important, la foi, l'idée que nous croyons que c'est Dieu qui guérit et que nous ne sommes que des moyens. C'est à dire que Dieu fait de nous des moyens, et la réussite vient de Dieu.

Nous, les médecins en Égypte, on a l'habitude de dire: si Dieu le veut. Le médecin dit au patient: si Dieu le veut. Genre, docteur, est ce qu'il va guérir? Si Dieu le veut. Donc ce producteur américain ne comprenait pas notre culture, et ne comprenait pas pourquoi on ajoutait la phrase «si Dieu le veut» avant chaque réponse au patient pendant qu'on jouait. Alors il a dit stop, pourquoi vous dites «si Dieu le veut»? Je veux que ce soit lié au talent du médecin, c'est à dire qu'on insiste sur la compétence du médecin, et enlevez la réplique «si Dieu le veut».

Alors bien sûr je l'ai pris à part pour convaincre son mindset, ou plutôt convaincre sa façon de penser, que ça fait partie de notre culture. Ce n'est ni de la religiosité excessive ni une influence extérieure. Exactement.

Et il y a une différence entre dire que c'est Dieu qui va guérir, et ne pas faire ce qui m'incombe. Parce que ça ne peut pas être la première fois que je fais cette opération, sans la comprendre, sans connaître ses complications, et que je dise: c'est entre les mains de Dieu. Non, là j'ai manqué à mon devoir, et c'est évidemment une erreur. On doit faire la distinction entre les deux volets: le médecin fait ce qui lui revient, et c'est Dieu qui guérit. C'est une chose, et ça c'en est une autre.

Et en Amérique aussi, je veux dire, tout ne se réduit pas à un plus un. Non, il y a beaucoup de gens en Amérique qui font aussi ce lien de cette façon.

Texte généré automatiquement à partir de l'audio de la vidéo et traduit de l'arabe, il peut contenir des erreurs.

Ich habe in einer Arztserie mitgespielt, die hieß Kritische Momente, ich habe darin eine Ärztin gespielt, und der Produzent war Amerikaner. Da wir ja darüber gesprochen haben, wie der Westen oder die Ausländer auf Dinge und Überzeugungen schauen, an die sie nicht so glauben wie wir. Sie haben einen ganz wichtigen Punkt angesprochen, den Glauben, die Vorstellung, dass wir glauben, dass Gott der Heilende ist und dass wir nur Mittel sind. Also, Gott macht uns zu Mitteln, und der Erfolg kommt von Gott.

Wir Ärzte in Ägypten sind es gewohnt zu sagen: so Gott will. Der Arzt sagt zum Patienten: so Gott will. Also, Herr Doktor, wird er wieder gesund? So Gott will. Dieser amerikanische Produzent hat unsere Kultur nicht verstanden und nicht verstanden, warum wir beim Spielen den Satz «so Gott will» vor jede Antwort an den Patienten hängen. Also sagte er: Stopp, warum sagt ihr «so Gott will»? Ich will, dass die Sache mit dem Können des Arztes verbunden ist, also die Betonung auf das Können des Arztes, und streicht die Zeile mit «so Gott will».

Also habe ich ihn natürlich zur Seite genommen, um sein mindset zu überzeugen, oder seine Denkweise zu überzeugen, dass das ein Teil unserer Kultur ist. Es geht weder um übertriebene Religiosität noch darum, dass jemand beeinflusst wäre. Genau.

Und es ist ein Unterschied, ob ich sage, Gott ist es, der heilen wird, oder ob ich meinen Teil nicht tue. Es kann ja nicht sein, dass ich diese Operation zum Beispiel zum ersten Mal mache, sie nicht verstehe, ihre Komplikationen nicht kenne, und dann sage: Gott wird schon. Nein, dann habe ich versagt, und das ist natürlich falsch. Wir müssen zwischen beiden Seiten unterscheiden: der Arzt tut, was ihm obliegt, und Gott ist derjenige, der heilt. Das ist das eine, und das ist etwas anderes.

Und in Amerika ist es auch so, also nicht alles läuft nach eins plus eins. Nein, es gibt in Amerika auch viele Menschen, die die Sache genauso sehen.

Automatisch aus der Tonspur des Videos erstellt und aus dem Arabischen übersetzt, kann Fehler enthalten.

Stavo girando una serie medica che si chiamava Momenti critici, ci facevo la parte di una dottoressa, e il produttore era americano. Visto che abbiamo parlato di come l'Occidente o gli stranieri guardano a cose e credenze in cui loro non credono come noi. Lei ha toccato un punto molto importante, la fede, l'idea che noi crediamo che sia Dio a guarire e che noi siamo dei mezzi. Cioè, Dio ci rende dei mezzi, e la riuscita viene da Dio.

Noi medici in Egitto siamo abituati a dire: se Dio vuole. Il medico dice al paziente: se Dio vuole. Cioè, dottore, guarirà? Se Dio vuole. Quindi questo produttore americano non capiva la nostra cultura, e non capiva perché attaccavamo la frase «se Dio vuole» prima di ogni risposta al paziente mentre recitavamo. Così ha detto stop, perché dite «se Dio vuole»? Io voglio che la cosa sia legata alla bravura del medico, cioè che si punti sulla bravura del dottore, e togliete la battuta del «se Dio vuole».

Quindi ovviamente l'ho preso da parte per convincere il suo mindset, o per convincere il suo modo di pensare, che questo fa parte della nostra cultura. Non è né religiosità eccessiva né un'influenza esterna. Esattamente.

E c'è una differenza tra dire che è Dio a guarire e non fare la mia parte. Perché non può essere che sia la prima volta che faccio questo intervento, che non lo capisca, che non ne conosca le complicanze, e poi dica: ci pensa Dio. No, così sono stato negligente, e questo ovviamente è sbagliato. Dobbiamo distinguere tra le due parti: il medico fa quello che gli spetta, e Dio è colui che guarisce. Questa è una cosa e quella è un'altra.

E anche in America, cioè non è tutto uno più uno. No, ci sono tante persone in America che collegano le cose allo stesso modo.

Generato automaticamente dall'audio del video e tradotto dall'arabo, può contenere errori.